وقتی بچه بودم، دماغم اغلب می لرزید. هر بار که در معرض آفتاب بودم، دماغم فرو می ریخت. مادرم می گفت که طبیعی است، اما بینی دوستانم خونریزی نداشت، نه اینکه دوستان زیادی داشتم تا تحقیقات با کیفیت را کنار بگذارم..

از آنجا که من با کیست های داخلی در قسمت های بدن، مانند زبان و گردن به دنیا آمدم، همیشه در سلامتی شکننده بودم، اما هرگز خودم را هیپوچوndriac در نظر نگرفتم. با بلوغ، درک آسیب های دوران کودکی بود. من متوجه شدم که خونریزی و کیست بینی طبیعی است و بیمار شدن شایع تر از سالم شدن است، پس از همه، زندگی یک مبارزه ثابت در برابر مرگ است و به همین دلیل ما یک سیستم ایمنی ایجاد می کنیم..

اما دوران کودکی من فقط از ترس از بیماری هایی که نداشتم، من از شیاطینی که وجود نداشتند، بلکه برای پست دیگری نیز می ترسیدم..